Egyptian Foreign Policy Identities

هدف از اين مقاله، بررسي مبانيِ تحول در سياست خارجي مصر است. از جنگ جهانيِ دوم تاكنون، سياست خارجيِ مصر حداقل چهار دوره با قابليّت مطالعه ي مجزا را تجربه كرده كه هر يك زمينه‌ها، مباني و اهداف خاص خود را داشته است. غلبه‌ي مولفه‌هاي هويتي متفاوت در دوره‌هاي مختلف، سبب بروز تفاوت‌هاي آشكاري در سياست خارجي مصر شده است. پان عربيسم دوره‌ي جمال عبدالناصر، ميهن‌پرستي دوره‌ي سادات، هويتِ دوگانه‌ي دوره‌ي مبارك و در نهايت هويت اسلامي دولتِ مرسي، هر يك چارچوب مفهومي و جهان‌بيني متفاوتي به سياست گذار مصري در عرصه‌ي سياست خارجي داده، سبب تنوّع آن شده است. اهميت اين بحث افزون بر ارزش تبيينيِ آن، در اعطاي چارچوبي براي بررسي آينده‌ي تحولات سياست خارجي مصر و فراتر از آن، ساير كشورهاي عربي است. در اين مقاله در صدد پاسخ‌گويي به اين پرسش محوري هستيم كه چرا در چهار دوره‌ي اصليِ سياست خارجي جمهوريِ مصر، تحولات گسترده اي اتفاق افتاده است كه اين چهار دوره را از منظر اهداف و ابزارها و رويكردها به جهان پيرامون متفاوت كرده است. فرضيه‌ي مقاله آن است كه تحولات هويتي مبناي دگرگونيِ سياست خارجي بوده و هرگونه تحولِ هويتي در سطح نخبگان حاكم، به تغيير در سياست خارجي مصر شكل مي‌دهد.

This article aims to study the foundations of change in Egypt’s foreign policy. From the Second World War onwards, the Egypt’s foreign policy has undergone at least four eras. Each era has its own distinctive context, principles and objectives that can be studied separately. Predominance of distinct identity elements in different eras has led to perceptible differences in the Egypt’s foreign policy. Jamal Abdel Nasser’s Pan-Arabism, Sadat’s patriotism, Mubarak’s dual identity and subsequently the Islamic identity of Morsi’s administration has given different identities frameworks and worldviews to the Egypt’s foreign policy decision makers. This argument is significant in terms of its explanatory value as well as in providing a framework for future examination of Egyptian foreign policy and other Arab countries. The present article, is an attempt to address the following primary question: what are the reasons for significant differences between the four main periods of Egypt’s foreign policy in objectives, tools and approaches to the outer world? In response to this question, the article argues that identity developments account for transformation of foreign policy and each identity development at the level of ruling elites give rise to change in Egypt’s foreign policy.