Human Rights and US Foreign Policy: Rhetorics and Interests

هدف اين مقاله بررسي نقش حقوق بشر در تصميمات سياست خارجي آمريكاست. در حالي كه مفهوم حقوق بشر نقش مهمي در سياست خارجي آمريكا به ويژه از اوايل دهه 1970 ايفا كرده است، اين مقاله تاكيد دارد توجه واشنگتن به حقوق بشر عمدتاً لفظي است و به منافع ملي آمريكا در زمان‌هاي مختلف وابسته است. در اين مقاله مثال‌هايي از سياست حقوق بشر در دولت‌هاي مختلف آمريكا آورده شده است و عمدتاً بر دوران رياست جمهوري كارتر و ريگان تكيه شده تا محركه‌هاي مربوط به حقوق بشر در سياست خارجي آمريكا در نظريه و عمل مورد بررسي قرار گيرد. هدف مقاله حاضر درك رهيافت‌هاي اجرايي مختلف و محدوديت‌ها براي ارتقا حقوق بشر در سياست خارجي آمريكاست. دليل انتخاب دو دولت خاص در آمريكا اين است كه جيمي كارتر اولين رييس جمهور آمريكا بود كه حقوق بشر را در شكل‌گيري و اجراي سياست خارجي آمريكا نهادينه كرد. هرچند كه در عمل دولت كارتر بدنبال كنار گذاشتن حقوق بشر در مباحث سياست خارجي خود بود. اين مقاله همچنين نشان مي‌دهد كه چگونه گفتمان حقوق بشر مي‌تواند بر تحولات سياسي خارجي صرفه نظر از مقاصد تصميم گيران اين حوزه در واشنگتن تاثير بگذارد.

The aim of this paper is to examine the role of human rights in the making of United States foreign policy. While the concept of human rights has had a prominent place in US foreign policy especially since the early 1970s, this paper argues that Washington’s concern for human rights is mainly rhetorical and very much interwoven with perceived US national interests at any given time. This study takes examples from human rights policy of various US administrations, yet focuses on the Carter and Reagan presidencies in order to highlight the dynamics of human rights in US foreign policy both in theory and practice. The objective is to understand various executive approaches and limitations to and potentials for the promotion of human rights in American foreign policy. The reason for selecting these two administrations is that Jimmy Carter was the first US president to institutionalize human rights in US foreign policy formulation and implementation, while the Reagan Administration sought to roll it back. The article also demonstrates how human rights discourse can have its own impact on political developments abroad regardless of the intentions of foreign policymakers in Washington.