American Policy Institutions and Islam: The Case of RAND and Brookings

مقاله پيش‌رو تحليل سازه انگارانه توليد نظر كارشناسي در حوزه سياست امريكا در قبال اسلام در موسسات رند و بروكينگز است. اگرچه دوگانگي اعتدال و افراطي‌گري در شرحه فكري هر دو موسسه مطالعاتي وجود دارد، اما تفاوت موجود در ساختار معنايي اين دو مفهوم باعث ايجاد دو چارچوب متفاوت شده است. به نظر رند، دولت امريكا بايد از جنگ عقيدتي «درون اسلام» جانب‌داري كند و به صورت فعال و از طريق حمايت از ايجاد نمونه‌هاي محلي، اعتدال‌گرا و مدرن اسلام و ساخت شبكه‌هاي معتدل از مسلمانان، در «دين سازي» شركت كند. انديشه ناشي از جنگ سرد جديد، در بطن اين شناخت امريكا از اسلام و جهان اسلام قرار دارد. در مورد بروكينگز، ساختار سياست مسلمانان به صورت واقع‌بينانه تعريفي از «وضع دشوار اسلام‌گرايان» ارايه مي‌دهد كه تعامل با اسلام‌گرايان معتدل را براي دولت امريكا ضروري مي‌داند. اين موسسه به دولت امريكا پيشنهاد مي‌دهد تا تلاش كند، اسلام‌گرايان را به پسا-اسلام‌گرايي و يا اسلام‌گرايي ليبرال تشويق كند تا بلكه اين افراد را كه معتقد به فرايند دموكراتيك هستند مورد استفاده قرار دهد و بوسيله آنها تبديل شدن به پناهگاهي براي خشونت را نپذيرد. با وجود تفاوت‌ها، آنچه چارچوب رند و بروكينگز را به هم پيوند مي‌دهد، رد اسلام سياسي به عنوان تهديدي براي برتري امريكا و اسراييل در منطقه است كه مثال آن جمهوري اسلامي ايران و همراهانش در گروه‌هاي اسلامي مقاومت است.

The present article is a constructivist framing analysis of the RAND and Brookings production of expertise on U.S. policy toward Islam. While the duality of moderation vs. radicalism is present in the narrative of both think tanks, their divergent construction of the meaning of these concepts results in the creation of two distinct frames. For RAND, the U.S. government needs to take side in the war of ideas “within Islam,” actively engaging in “religion-building” by promoting the creation of localized moderate, modernist forms of Islam and building networks of moderate Muslims. A Cold-War-driven modernization mentality is at the heart of such understanding of U.S. relations with Islam and the Islamic world. For Brookings, though, a more pragmatic construction of Muslim politics renders the “Islamist dilemma” obsolete and necessitates U.S. government engagement with moderate Islamists. Brookings advises the U.S. government to forego efforts at converting Islamists into post-Islamists or liberal Islamists and rather opt for efforts to engage those Islamists who are found to be committed to the democratic process and to reject a resort to violence. Despite their differences, what binds the framing of RAND and Brookings together is their rejection of the political Islam that threatens the hegemony of the United States and Israel in the region, i.e. that of the Islamic Republic of Iran and its affiliate resistance Islamic groups.