The Role of Domestic Factors in Science and Technology Diplomacy: The Case of Iran’s Nuclear Program

اين مقاله با اين هدف نوشته شده است كه تصويري از نقش پراهميت عوامل داخلي براي تسهيل ديپلماسي علم و فناوري هسته‌اي در ايران و تحقق برنامه اقدام جامع مشترك (برجام) ارايه دهد. براي رسيدن به اين هدف ، مقاله بر دو عامل داخلي متمركز شده است كه تاكنون به آن كمتر پرداخته شده است: اول تشكيل اجماع در بين نخبگان دو گروه مرجع يعني جامعه امنيتي و جامعه كسب و كار بر سر مفهوم امنيت جامع در ايران است. دوم ظهور يك ايتلاف تكنوكرات و ديوانسالار كه در نقش واسطه سياستي موفق شد مواضع گروههاي رقيب را در مورد سياست هاي علم و فنآوري در ايران بهم نزديك كند. اطلاعات پروژه از طريق جمع آوري داده به صورت كمي-كيفي بدست آمده و بر اساس يك مدل مفهومي تلفيقي، تجزيه و تحليل شده است.

The paper aims to depict the crucial role of a number of domestic factors facilitating the conclusion of Joint Comprehensive Plan of Action JCPOA in Vienna. For attaining this goal, the paper highlights the dynamics of two under-analyzed factors. These factors include the consensus being built in 2012 among the reference groups of business and security communities over the concept of security; and the emergence of policy broker coalition, which mediated between the rival policy positions over the nuclear issue. A hybrid conceptual model and a mixed of quantitative and qualitative research methods are used to substantiate the paper’s argument.