ارتباط بين توانمندسازي روانشناختي پرستاران با ميزان تعهد عاطفي آنها در بيمارستان‌هاي استان زنجان

زمينه و هدف: پرستاران بزرگترين گروه كاركنان ارايه دهنده خدمات سلامت را تشكيل مي‌دهند و توانمندي حرفه‌اي آنها نقش مهمي در تحقق رسالت نظام سلامت ايفا مي‌كند. ميزان ادراك پرستاران از محيط كار خود، احساس توانمندي و تعهد آنان را نسبت به سازمان شكل مي‌دهد. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط بين توانمندسازي روانشناختي و تعهد عاطفي در پرستاران انجام گرفت. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي- همبستگي، 491 پرستار شاغل در بيمارستان‌هاي استان زنجان بصورت مقطعي در بهمن و اسفند ماه 1388 شركت كردند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه توانمندسازي روانشناختي اسپريتزر و پرسشنامه تعهد سازماني مي‌ير و آلن بود كه اعتبار و پايايي آنها مورد سنجش قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از 16SPSS و آزمون‌هاي آناليز واريانس، تي تست، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي تجزيه و تحليل گرديد. يافته‌ها: 6/90 درصد پرستاران زن بوده و ميانگين سني آنان 72/30 سال بود. بر اساس يافته‌ها، نمره درك از توانمندسازي 7/58 درصد پرستاران در سطح بالا قرار داشت. ميانگين نمره تعهد عاطفي پرستاران برابر با 88/0±17/3 و در حد متوسط بود. نتايج همبستگي و رگرسيون خطي نشان داد توانمندسازي روانشناختي، همبستگي معني‌دار آماري با تعهد عاطفي داشته و اثر پيشگويي كنندگي بر آن دارد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان گفت توانمندسازي روانشناختي يك عامل پيشگويي كننده تعهد عاطفي محسوب مي‌شود. بنابراين مديران بيمارستان‌ها مي‌توانند با ايجاد شرايطي در جهت افزايش استقلال و تاثيرگذاري پرستاران در تصميم‌گيري‌هاي سازمان، ميزان تعهد عاطفي آنها به سازمان را بهبود بخشند.