بررسي تاثير برنامه بازتواني ريه بر شدت علايم بيماران مبتلا به بيماري مزمن انسدادي ريه

زمينه و هدف: سرفه و تنگي نفس دو علامت بسيار شايع در بيماران مبتلا به بيماري مزمن انسدادي ريه هستند. هدف اين مطالعه بررسي تاثير برنامه بازتواني ريه بر شدت علايم مبتلايان به بيماري مزمن انسدادي ريه بود. روش بررسي: اين پژوهش يك كارآزمايي باليني در سال 90 بر روي 70 بيمار مبتلا به فرم خفيف و متوسط بيماري مزمن انسدادي ريه بود كه به روش آسان انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. گروه شاهد مراقبت معمول را دريافت نمودند وگروه آزمون در برنامه باز تواني ريه شركت كردند. سپس تشويق به اجراي برنامه بازتواني در منزل به مدت 7 هفته، هر هفته سه بار شدند و از طريق تماس‌هاي تلفني هفتگي پي‌گيري شدند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك، معيار بررسي شدت تنگي نفس و سرفه بود كه قبل و 7 هفته بعد از مداخله تكميل شد و با استفاده از آزمون‌هاي دقيق فيشر، آزمون مجدور كاي، تي زوجي و مستقل، ويلكاگسون و من ويتني تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد اختلاف آماري معني‌داري بين شدت تنگي نفس و سرفه قبل و بعد از مطالعه در گروه آزمون (001/0 P?و001/0P?) و در مقايسه دو گروه بعد از مداخله وجود دارد (001/0 P?و001/0P?). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت برنامه بازتواني ريه در كاهش شدت علايم مبتلايان به بيماري مزمن انسدادي ريه موثر است.