تاثير پياده‌روي خانگي بر سطوح عملكرد قلبي سالمندان مبتلا به نارسايي قلبي

زمينه و هدف: نارسايي قلبي در افراد سالمند نسبت به جمعيت جامعه شيوع بيشتري دارد. از ميان درمان هاي غيردارويي، آسان ترين و قابل فهم ترين آنها براي بيماران اجراي مستقيم برنامه هاي ورزشي است. با توجه به بالا بودن هزينه هاي مراقبتي بيماران مبتلا به نارسايي قلبي و عوارض متعدد بستري، اين پژوهش با هدف بررسي اثرات برنامۀ پياده روي به عنوان يك نوع توانبخشي بسيار ارزان و در دسترس، بر كلاس نارسايي قلب در بيماران مبتلا به نارسايي قلب طراحي شده است. روش بررسي: اين مطالعه يك كارآزمايي دوسوكور است، كه در سال 1393روي 50 نفر از سالمندان مبتلا به نارسايي قلبي كه كسر تخليۀ كمتر از50 درصد داشتند انجام شده است. شركت كنندگان به نسبت يك به يك و به صورت تصادفي به دو گروه مداخله و كنترل تقسيم شدند. گروه مداخله برنامه ورزشي را در تمام ايام هفته به جزء روز جمعه انجام مي دادند. ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامۀ مشتمل بر مشخصات دموگرافيك اطلاعات بيماري بود، كه براي هر دو گروه قبل از شروع مداخله و در پايان دورۀ پژوهش تكميل شد. داده ها به كمك نرم افزارspss 16 و با آزمون هاي آماري فيشر، كاي دو و فريدمن تجزيه و تحليل شد. يافته ها: نتايج نشان داد سطح عملكرد قلبي در گروه مداخله بين دو مقطع زماني قبل و بعد از پياده روي، تفاوت معناداري وجود دارد (001/0 p). اما درگروه كنترل در دو مقطع زماني تفاوت معناداري آماري وجود نداشت (05/0 p ). نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه، برنامۀ ورزشي پياده روي خانگي مي تواند به عنوان يك روش پيشگيري و مكمل درمان بطور ايمن در مبتلايان به نارسايي قلبي كلاسii و iii به كار گرفته شده و باعث كاهش وخامت آن گردد.