بررسي نقش ميانجي تسهيم دانش در رابطۀ بين سرمايۀ فكري و نوآوري سازماني (مطالعۀ موردي: شركت‌هاي نرم‌افزاري ايران)

هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير سرمايۀ فكري و تسهيم دانش بر نوآوري سازماني در چارچوب مدل معادلات ساختاري است. داده‌هاي لازم با استفاده از پرسشنامه و از بين 30 شركت نرم‌افزاري فعال در شهر تهران كه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شده بودند، گردآوري شده است. پس از تاييد پايايي و روايي ابزارها با استفاده از آلفاي كرونباخ و تحليل عاملي تاييدي، داده‌هاي به‌دست‌آمده با استفاده از مدل معادلات ساختاري و نرم‌افزار ليزرل تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها نشان مي‌دهد سرمايۀ فكري بر تسهيم دانش (0/27= β) و نوآوري سازماني (0/48= β) تاثير مثبت و معناداري مي‎گذارد. همچنين بر اساس يافته‎ها، تسهيم دانش با ضريبي برابر با 0/30 تاثير مثبتي بر نوآوري  دارد. از طرفي ديگر، تسهيم دانش بين سرمايه فكري و نوآوري سازماني نقش ميانجي داشته و سرمايۀ فكري علاوه بر تاثير مستقيم بر نوآوري از طريق تسهيم دانش تاثير غيرمستقيمي نيز بر نوآوري سازماني دارد.