معرفت شناسي حقيقت و مجاز در فضاي مجازي با رويكرد حكمت (نظري و عملي) اسلامي

ملازمت با حق در گرو ملازمت عقلي و عملي است؛ خداي حكيم فرايند پرورش انسان از قوه به فعل را در نظام احسن به‌خوبي طراحي نمود كه تربيت انسان الهي و لازمه فعليت يافتن انسان در پرتو حيات فردي و اجتماعي اوست، ضمانت اجراي اين احكام و تكاليف شرعي نيز بر عهده حاكمان الهي است كه با يكي از ابزارهاي مهمي كه در دست دارند رسانه‌ها به اين مسئله مبادرت مي ورزند. رهاوردهاي حكمت، تبيين مسئله حق است چه اين كه بعض از حكماي متأخر حكمت را به‌ حق تعريف نمودند؛ آن گاه با بررسي ابعاد موضوع بايد منظومه فكري كه تمام اضلاع آن هماهنگ با حكمت باشد را تعريف نمود. بر اين اساس، ابتدا بايد در چارچوب هستي‌شناسي كه شالوده و بنيان‌هاي نظري يك مسئله است حكمت را مشخص نمود، سپس در معرفت‌شناسي تبيين مي‌شود كه وجه و دليل آن چه بوده و كتاب و سنت و عقل و اجماع هر كدام به ترتيب رتبه جايگاه حق را توصيف و اثبات مي نمايند. مرحله سوم نيز جايگاه انسان در مقام خليفة الهي و رابطه آن با حق است. اگر حكمت به‌ حق تبيين و تفسير شود و آن را به انسان و اجتماع سريان داد و اضلاع سه‌گانه بنيان‌هاي نظري آن را مشخص نمود، آن گاه جايگاه رسانه در اين منظومه فكري مشخص مي شود و پاسخگوي پرسش هاي زير خواهد شد كه در اين پژوهش تلاش مي شود به آن ها پاسخ داده شود: رابطه حق و شأنيت رسانه در هدايت جامعه و انسان در مقام خليفة الهي چيست؟ آيا رسانه در اين منظومه فكري صاحب حق است و اگر صاحب حق است، آيا تكاليفي نيز بر عهده دارد؟ تكاليف رسانه در تربيت انسان و جامعه محق چيست؟ اقتضائات رسانه در اين منظومه چيست؟ تفاوت حق در رسانه حكمت محور با مباحث حقوق رسانه در غرب چيست؟