تبيين ولايت مطلقه فقيه به منظور گزينش سنجه رويكردي در نگره هاي ضرورت، مصلحت و استبداد

به نظر مي رسد از بيشترين مناقشه ها در مديريت اسلامي را در سطح كلان و در عصر غيبت، مي توان در نوع نگاه به موضوع ولايت فقيه دانست؛ البته در مسئله پذيرش يا عدم پذيرش مطلقه بودن آن؛ چه اينكه اعتقاد به اين اصل مترقي به عنوان سازوكار حكومت در عصر غيبت در چارچوب اعتقاديِ اسلامي ايراني ضرورت محل بحث را تأمين مي نمايد؛ لذا جدالي در انكار نيست و آنچه وجود دارد، اشكال شكلي و سازوكاري است. به همين قرائن در اين تك نگاري ابتدا به اثبات عقلاني موضوع ولايت مطلقه فقيه با نگرش فلسفه عرفاني پرداخته شد؛ سپس بررسي پيامدها، شبهات و كاركردهاي آن به صورت اجمالي پردازش شد تا در نهايت به پاسخي براي پرسش اصلي پژوهش برسد، كه ولايت فقيه با قيد اطلاق، ضرورتي در عصر غيبت است يا مصلحتي براي جامعه اسلامي است و يا حربه اي پنهان براي استبداد است؟