مقايسه اثر كشش عضله پس ازتزريق ليدكائين باكشش عضله پس از اسپري اتيل كلريد در درمان بيماران مبتلا به نقاط ماشه اي : كار آزمايي باليني تصادفي يك سور

سابقه وهدف نقاط ماشه اي يكي از علل شايع درد در كلينيك بوده و يك علت بسيار شايع درد هاي عضلاني - اسكلتي محسوب مي شوند با توجه به تئوري جديد كه اسپاسم دوكهاي عضلاني را عامل اصلي در بروز نقاط ماشه اي مي داند، كشش عضلاني جزء درمانهاي اساسي اين بيماري قرار مي گيرد. اين مطالعه روش كشش عضله بلا فاصله پس از تزريق ليدوكائين را با روش كشش پس از استفاده از اسپري اتيل كلريد را در درمان نقاط ماشه اي مورد مقايسه قرار مي دهد. مواد وروش ها بيماران مبتلا به نقاط ماشه اي در ناحيه گلوتئال به دو گروه تقسيم مي شدند.در گروه الف به كل عضله مبتلا در جهت فيبرهاي عضلاني در مسير انتشار درد اسپري زده مي شدو همز مان عضله به صورت غير فعال براي حدود 30 ثانيه به آهستگي كشيده مي شد ودرگروه ب بلافاصله پس از تزريق عضله مبتلا 3 مرتبه وهر بار 20 ثانيه در جهت محدوده حركتي تحت كشش قرار مي گرفت. ابزارهاي اندازگيري در ارزيابي ها شامل 10-0 شدت درد عددي، مقياس آنالوگ ديداري ومعيار فهرست خلاصه شده درد بودند. يافته ها در مقايسه بين دو گروه براساس VAS و NRS كاهش قابل ملاحظه درد در گروه ب نسبت به گروه الف در ماه اول و ماه دوم پس از درمان وجود داشت و با توجه به معيار BPI (با توجه به همه شاخص ها بجز راه رفتن و فعاليت هاي روزانه) نيز اين تفاوت از لحاظ وضعيت عملكردي بيماران نيز در ماه اول پس از درمان مشهود بود.