رابطه مهارتهاي ارتباطي مديران با سلامت سازمان در مركز بهداشت استان مازندران در سال 1390

زمينه و هدف: وجود سازمان به ارتباطات وابسته است و به طور معمول مديران بيشتر وقت خود را صرف برقرار كردن آن مي كنند. بنابراين شناسايي مهارتهاي ارتباطي، بهبود و توسعه آن از ضرورتهاي سازمانهاي موفق به شمار مي رود. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه مهارتهاي ارتباطي مديران با سلامت سازمان در مركز بهداشت استان مازندران انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه مقطعي در سال 1390 بر روي 66 نفر از مديران مركز بهداشت استان مازندران انجام شد. در اين پژوهش متغير مهارت ارتباطي شامل چهار مؤلفه مهارت كلامي، شنيداري، نوشتاري و اطلاع رساني، به عنوان متغير مستقل و نيز سلامت سازمان كه مسأله اصلي پژوهش در نظر گرفته شده، به عنوان متغير وابسته بوده است. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه هاي استاندارد مهارتهاي ارتباطي و سلامت سازمان هوى (OHI) به شيوه ليكرت جمع آوري شدند. داده ها با آزمونهاي آماري همبستگي پيرسون تحليل شدند. يافته ها: يافته هاي مطالعه حاضر حاكي از وجود رابطه مستقيم و معنادار ( 0.001>P) بين مهارت كلامي با سلامت سازمان ( 0.506=r)، بين مهارت شنيداري با سلامت سازمان ( 0.517=r)، بين مهارت نوشتاري با سلامت سازمان ( 0.571=r)، بين مهارت اطلاع رساني با سلامت سازمان ( 0.657=r) و بين مهارتهاي ارتباطي مديران با سلامت سازمان ( 0.631=r) بوده است. نتيجه گيري: با توجه به رابطه مستقيم مهارتهاي ارتباطي مديران و سلامت سازمان به نظر مي رسد كه در صورت بهبود مهارتهاي ارتباطي مديران، سلامت سازمان نيز بهبود مي يابد و بالعكس. به اين ترتيب اتخاذ تصميماتي كه به هر يك از اين دو متغير تأثير مثبت بگذارد باعث بهبود مهارتهاي ارتباطي مديران و سلامت سازمان و دستيابي به سازماني سالم خواهد شد.