تبيين مفهومي منجي در قرآن و عهدين

ارتباط و نياز مخلوقات به امام، مانند ارتباط آفرينش آن چيزي كه در زمين است، با آفرينش ‏آدم و بني آدم است، و به همين دليل تشكيل جامعه اي كه در آن ستم مفهومي نداشته باشد، ‏و ستمگر بر سرنوشت مردم آن مسلط نباشد، دغدغه بشر از گذشته تاكنون بوده است، لذا ‏مسئله مهدويت در كتاب‌هاي آسماني مطرح شده است.‏ در عهدين، اميد بستن به جهاني روشن و نوراني كه در آن آدمي بر همه خواسته‌هاي ‏خود كامياب، و از گناهان پاك شود، و از همه دلبستگي‌هاي مادي و جلوه‌هاي زشت آن ‏رهايي يابد، و به وجود منجي كه برآورنده آرزوها و نيازها است، ايمان بياورد، آشكارا ‏ديده ‌مي‌شود. ‏اديان يهوديت و مسيحيت در انتظار ظهور موعود و منجي جهان، كه عدالت واقعي را ‏در آخرالزمان در سراسر جهان برقرار نمايد، به سر ‌مي‌برند؛ البته نجات دهنده واقعي، ‏خداوند قادر و عالم بر همه چيز است.‏ در اين مقاله سعي شد به طور اجمالي به اين مسئله پرداخته شود، كه منجي بشريت در ‏اديان بزرگ كنوني چگونه بيان شده است.‏