تعيين اندازه‌ي نمونه‌ي يك آزمايه با استفاده از روش ليندلي

در اين مقاله اندازه‌ي بهينه‌ي يك آزمايه‌ي تصادفي را براي حالتي كه تابع مطلوبيت، تابعي از نسبت ميانگين به واريانس تابع چگالي پسينِ پارامتر مورد علاقه است به دست مي‏آوريم و از روش بيزي كه رايفا و شلايفر (1961) به كار گرفتند و توسط ليندلي (1997) و اوهاگان و استيونس (2001) توسعه يافت، استفاده مي‏كنيم. فرض‌هايي كه در نظر خواهيم گرفت از يك ديدگاه، مسيله را بسيار ساده مي‌كند و شايد با آنچه در عمل رخ مي‏دهد، تفاوت به‌وجود ‏آورد اما هدف اين است كه نشان دهيم مسيله در يك حالت خاص داراي جواب صريح و قابل تعميم به حالت‌هاي پيچيده‏تر است.