Do Demographic Variables Moderate the Relationship Between Job Burnout and its Consequences?

تاكنون مطالعات بسياري براي پي بردن به ابعاد گوناگون تحليل‏رفتگي انجام شده است. هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير تعديل‏كنندگي متغيرهاي جمعيت‏شناختي بر رابطه‏ي ميان تحليل‏رفتگي شغلي و پيامدهاي آن در ميان كاركنان شركتي در بخش دولتي ايران مي‏باشد. در اين پژوهش، تحليل‏رفتگي شغلي به‌عنوان متغير مستقل؛ تعهد سازماني، تمايل به ترك خدمت و رضايتمندي شغلي به عنوان متغيرهاي وابسته؛ و سن، جنسيت، وضعيت تاهل و سطح تحصيلات به‌عنوان متغيرهاي تعديل‏كننده در نظر گرفته شده است. نتايج اين مطالعه نشان مي‏دهد كه نخست تحليل‏رفتگي شغلي كاركنان در سازمان منجر به كاهش تعهد سازماني و همچنين رضايتمندي شغلي و افزايش تمايل به ترك خدمت در آنان خواهد شد؛ و ثانياً، متغيرهاي تعديل‏كننده در اين پژوهش تاثيري بر روي رابطه‏ي تحليل‏رفتگي شغلي با پيامدهاي آن نداشتند

Many studies have already been conducted to understand the various dimensions of the burnout. The purpose of the present research is to investigate the moderating effect of demographic variables on the relationship between job burnout and its consequences among the staff of an Iranian public sector company. In this research, job burnout is considered as independent variable; organizational commitment, intention to leave and the employees’ job satisfaction are dependent variables; and the age, gender, marital status and educational level are moderating variables. The results of this study show that firstly, the job burnout of employees in organizations leads to the decrease of organizational commitment and job satisfaction, and the increase of intention to leave; secondly, the demographic variables in this research donʹt affect on the relationship of job burnout with its consequences.