Modernisation in Russia and Iran: Toward an Autonomous and Adaptive Developmental Trajectory

ايران و روسيه در زماني نوسازي را تجربه مي كنند كه بسياري از الگوهاي نوسازي در غرب، به عنوان زادگاه نوسازي، زير سوال رفته است. اين دو كشور با پشت سر گذاشتن، تناقض ها اجتماعي به نقطه اي رسيده اند كه از منطق توسعه قرون 18، 19 و 20 فراتر مي رود. امروزه نوسازي روسيه و ايران نشان دهنده تعامل منحصر به فردي با الگوهاي جهاني ارزش و هنجارهاي فرهنگي خاص است. بر اين اساس ما نيازمند فضاي شناختي وسيع تري هستيم كه منجر به ظهور (نوسازي چندگانه) مي شود . دوران نوسازي تثبيت شده، اروپا محور و برگشت ناپذير به پايان خود نزديك مي شود. نوسازي به لحاظ معرفت شناختي، از روايات كلي كه به آن متصل شده، پيشي مي گيرد. غرب قوم محور بايد همسان نبودن تجربه نوسازي را بپذيرد و به تلاش هايش براي يكسان سازي ديگري خاتمه دهد. در اين رابطه بايد منطق يك جانبه گرايي با مواجهه ميان فرهنگي اصيل جايگزين شود كه باعث مي شود ديدگاه هاي بسيار وسيع تري از فرآيند نوسازي مطرح شود و در بلند مدت مورد پذيرش فرهنگي جوامع تمدني در رابطه با چالش نوسازي قرار بگيرد.

Iran and Russia are experiencing their own modernity at a time when the very paradigm of modernity is being radically questioned in the west, its place of origin. Having passed through the labyrinth of social contradictions, both Russia and Iran have reached a point where they are transcending the logic of development of the 18th, 19th and 20th centuries. Today, Russian and Iranian modernization represents a unique interaction of universal value patterns and specific cultural codes – a trajectory that can be qualified as an autonomous and adaptive modernity. As such we need a broader cognitive space to allow the emergence of ‘multiple modernities’. The era of fixed, Euro-centered, and non-reflexive modernity is reaching its end – modernity, as an epistemological category, is transcending the totalizing narrative in whose grip it has been enchained. The ethnocentric west needs to acknowledge the heterogeneity of the modernization experience, and accordingly subdue its impulse to ‘homogenize’ and ‘orientalise’ the ‘other’. It needs to move away from a unilateral logic toward a genuine cross-cultural encounter that takes a much broader view of the modernization process by placing it in the long-term context of cultural adaptation of civilization complexes to the challenge of modernity.