Deterioration of Concrete in Ambient Marine Environment

سازه هاي بتني در معرض محيط زيست دريايي سزاوار توجه ويژه هستند. به عنوان مثال، نمك موجود در اب دريا از لحاظ شيميايي با ساختار سيمان سخت واكنش نشان مي دهند و تركيبات مختلف زيادي تشكيل مي دهد كه منجر به از دست دادن مواد، قدرت، شكستن، خردشدن و ... اين سازه ها مي شوند. در اين مطالعه، اثر آب دريا بر روي نمونه ريخته شده از دو نوع بتن كه در معرض محيط زيست دريايي شبيه سازي شده، بيش از يك سال، مورد بررسي قرار گرفته است. افزايش غلظت نمك از يك نرمال، 3N، 6N، 12N براي تسريع اثربخشي ان مورد استفاده قرار گرفته است. چندين آزمايش ساختاري و غير ساختاري از جمله مطالعه XRD براي ارزيابي حالت تجزيه زيستي انجام شد. از نتايج آزمون، مشاهده شده است كه بتن در معرض آب دريا با غلظت هاي مختلف نمك، در مقايسه با آب ساده، متحمل از دست دادن مقاومت فشاري در حدود 19? براي مدت زمان 28 روز و 33? براي مدت زمان 365 روز شده است.

Structural concrete exposed to marine environment deserves special attention as the diffused sea salts chemically react with harden cement matrix and forms various expansive/leachable compounds leading to loss of material, strength, cracking, spalling etc. This study cover the effect of sea water on the specimens cast from two grades of concrete exposed to simulated marine environment over a year. Enhanced salt concentration i.e. 1N, 3N, 6N, 12N of the curing solution was used to get the accelerated effect. Several destructive and non destructive tests including XRD study were performed to assess the state of deterioration. From test results, it is observed that concrete exposed to sea water of different concentration suffers a loss of compression strength of around 19% and 33%, respectively as compared to 28 days and 365 days of plain water cured concrete.