15244

1402/04/31

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8936795

گزارش

چگونگي كارآمدتر كردن سياست ها و تصميمات در سطح يك كشور از مسائلي است كه امروزه سوالات زيادي پيرامون آن ايجاد شده است. اين كارآمدي الزاماً به معناي قوت بالاي برنامه از همان ابتداي طراحي نيست، بلكه در صورتي كه خط مشي ما داراي برخي خصايص باشد مي تواند به مرور ارتقا يافته و همخواني بالاتري با مسئله پيدا كرده و مؤثرتر عمل كند. خط مشي گذاري هوشمند رويكردي در عرصه خط مشي گذاري است كه در آن تلاش مي شود با ايجاد ارتباط مؤثر ميان سه بخش طراحي، پياده سازي و ارزيابي در خط مشي به صورت مستمر از اثرات پياده سازي برنامه به منظور بهبود آن بهره گرفت و از اين طريق خدمات عمومي را با كيفيت بالاتري در اختيار شهروندان قرار داد. خودتصحيح شوندگي، تأثير فناوري به منظور اثربخشي اقدامات و استفاده از داده در طراحي سازوكار از جمله مواردي است كه در خط مشي هوشمند به آنها توجه مي شود. چرخه خط مشي گذاري هوشمند شامل 6 گام است كه عبارتند از: شناسايي مسائل سياستي، تشخيص دادن، طراحي، پياده سازي، آزمون و پالايش. در فرايند خط مشي گذاري هوشمند پيشنهادهايي به عنوان عملگرهاي كليدي براي بهبود فرايند خط مشي گذاري توصيه مي شود كه عبارتند از: ايجاد همكاري هدفمند و استاندارد ميان فعالان سياستي و پژوهشگران دانشگاهي، پيش ارزيابي و ارزيابي مستمر طرح ها به منظور امكان پذير ساختن تصحيح شوندگي خودكار، استفاده از شواهد به دست آمده از ارزيابي هاي صورت گرفته به منظور بهبود طراحي و تدوين قوانين و اجراي آنها، لحاظ كردن بحث ارزيابي به عنوان گامي اساسي در فرايند خط مشي گذاري و استفاده از اجراي آموزشي پيش از اجرا در مقياس گسترده به منظور ارزيابي طراحي انجام شده و آشنايي به جوانب پياده سازي.