15340

1402/04/05

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8937182

گزارش

تغيير تركيب سبد پالايش نفت كشور و افزايش سهم فراورده هاي سبك و با ارزش افزوده بيشتر از اين سبد از طريق تبديل فراورده هاي سنگين به محصولات سبك تر و ميان تقطير و نيز بهبود كيفيت محصولات توليدي از نيازهاي اساسي صنعت پالايش كشور است. اين مهم در قوانين كشور نيز مورد اشاره بوده و مطابق ماده (59) قانون اصلاح الگوي مصرف انرژي مصوب 1389، دولت مكلف است ميزان توليد نفت كوره را به حداكثر 10% كاهش دهد اما بعد از گذشت بيش از 12 سال از تصويب اين قانون، ميانگين سهم توليد نفت كوره در پالايشگاه هاي نفت خام كشور حدود 23% باقي مانده است؛ ضمن آنكه اكثر پالايشگاه هاي كشور براي كاهش توليد نفت كوره، صرفاً ميزان توليد وكيوم باتوم و قير را افزايش داده اند. همچنين پس از سال 2000 و وضع استانداردهاي زيست محيطي براي سوخت دريايي توسط سازمان بين المللي دريانوردي (IMO)، همواره تقاضا براي نفت كوره با ميزان گوگرد بالا رو به كاهش بوده است. ازطرفي به دليل هزينه هاي بالاي گوگردزدايي از نفت كوره، پالايشگاه هاي نفت خام در دنيا ميزان توليد اين فراورده سنگين و كم ارزش را كاهش داده اند. در گزارش حاضر علل بالا بودن ميزان توليد نفت كوره در پالايشگاه هاي نفت خام ايران از دو منظر ظرفيت فناوري هاي ارتقا و همچنين سبد نفت خام مصرفي پالايشگاه ها بررسي شده و راهكارهاي كاهش توليد نفت كوره به عنوان يكي از مسائل راهبردي بخش انرژي در برنامه هفتم توسعه، از دو منظر تغيير سبد نفت خام مصرفي پالايشگاه ها كه سريع الاجراست و همچنين از منظر پروژه هاي ارتقا كه بلندمدت بوده و با چالش اصلي تأمين منابع مالي مواجه است، ارائه شده است.