15436

1402

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8937459

گزارش

تأمين مسكن مناسب به عنوان يكي از نيازهاي اساسي خانوارها، همواره از دغدغه هاي جدي دولت ها بوده است. هرچند تأمين اين نياز در گذشته نيز با موانعي روبه رو بوده اما در دهه هاي اخير دسترسي به مسكن مناسب به دلايل تحولات جمعيتي (افزايش جمعيت، كاهش بعد خانوار و مهاجرت) و گسترش مناطق شهري در بيشتر كشورها به ويژه كشورهاي در حال توسعه به يك معضل تبديل شده است. آمارهاي سال 2020 نشان مي دهد در ميان ساكنان مناطق شهري از هر چهار نفر، يك نفر (يعني حدود 1 ميليارد نفر) حاشيه نشيني يا زندگي در سكونتگاه هاي غيررسمي را تجربه مي كند. كشورهاي توسعه يافته نيز با معضلاتي در تأمين مسكن مناسب مواجهند. براي مثال از مجموع 40 ميليون خانوار مستأجر در ايالات متحده آمريكا، نزديك به 10.8 ميليون خانوار به شدت كم درآمدند و براي اين گروه تنها 7.4 ميليون مسكن در استطاعت در دسترس است. با احتساب افراد بي خانمان و گروه هاي كم درآمد ديگر، كمبود مسكن در استطاعت براي اقشار به شدت كم درآمد در ايالات متحده حدود 3.8 ميليون واحد برآورد مي شود. چندين دهه است كه دولت ها براي رفع اين نياز اقدام هايي انجام مي دهند و از طريق مداخلات طرف عرضه و تقاضاي بازار مسكن تلاش مي كنند دسترسي خانوار به مسكن مناسب را تسهيل كنند. اقشار كم درآمد و آسيب پذير جامعه معمولاً به تأمين هزينه هاي مسكن مناسب قادر نبوده و همين عامل موجب ظهور پديده هايي همچون زاغه نشيني و شكل گيري سكونتگاه هاي غيررسمي در شهرها شده است. رشد مهاجرت به شهرها (به خصوص كلان شهرها) و تحولات كلان اقتصادي مانند تورم، ركود اقتصادي و كاهش درآمد ملي نيز اين مشكلات را تشديد كرده است. اين عوامل موجب شده تا سياستگذاران براي رفع محروميت مسكن در بين گروه هاي نيازمند، به تدوين و اجراي سياست ها و برنامه هاي حمايتي بيانديشند....