تطابق انديشه ها و باورهاي كلامي - حكمي ابن شبل بغدادي و فردوسي

يكي از سخنوراني كه در ادب تازي ظهور كرده، اما رسما او را به شاعري نمي شناخته اند، حسين بن عبدالله بن شبل بغدادي است، كه تقريبا، هفتاد سال پس از فردوسي ميزيسته است. برخلاف ابن شبل، فردوسي يكي از بزرگترين و شناخته شده ترين شاعران فارسي زبان ايراني است، كه البته پيوسته نام او با عنوان حكيم آميخته بوده است. در اين مقاله، تلاش نويسندگان بر اين بوده كه بدون وارد شدن به نقد مفاهيم و درونمايه هاي شعر دو شاعر، سنجشي ميان انديشه ها و باورهاي كلامي - حكمي اين دو شاعر انجام دهند، تا قرابت و نزديكي فكري اين دو، هر چه بيشتر روشن گردد. در اين فرصت مفاهيمي چون: نقش سپهر در هستي، ناكارآمدي خرد، مرگ و بدبيني، وجود شر در هستي، پيوند آدم و جبر و اختيار آدمي؛ در نظرگاه دو شاعر بر رسيده خواهد شد. اين دو شاعر خود را اسير خداي زمان (زروان) مي بينند. دهر را قديم ذاتي و زماني ميدانند و با بدبيني، سرانجام آدمي را رنج و مرگ عنوان مي كنند.