آناليز ريسك و طراحي بر مبناي ريسك كانالها

آناليز ريسك و طراحي بر مبناي ريسك كانالها

در طراحی و ساخت كانالهای انتقال آب، مدیریت ریسك در مورد سیلابها و آبهای اضافی نیازمند نگرشی خاص به لحاظ مهندسی است. اصلی ترین عامل در بررسی این روند، توجه به ماهیت احتمالاتی میزان رواناب حاصل از سیلاب و ظرفیت آببر هندسه هیدرولیكی كانال است كه تابعی از عدم قطعیتهای هیدرولیكی و هیدرولوژیكی می باشد. مهندسین برای حل این مشكل از روش طراحی بر مبنای ریسك استفاده می نمایند. در این روش اگر ظرفیت آببر كانال QC و میزان دبی رواناب QB باشد ، میزان موفقیت طرح به صورت QB، P QC خواهد بود كه عكس آن نشانگر احتمال شكست می باشد.در این مقاله با توجه به اینكه معادله مانینگ و رابطه استدلالی بین مهندسین رشته آب از مقبولیت زیادی برخوردار هستند، ابتدا به كمك روش آنالیز ریسك برای هر یك از معادلات به شناسائی و محاسبه میزان تأثیر ریسك هر یك از پارامترهای دخیل در آن معادلات پرداخته می شود. سپس در یك مطالعه موردی و بر اساس آمار هواشناسی در یك بازه ۲۰ ساله در خصوص ریسك ظرفیت آببر یك كانال روباز بررسیهای لازم انجام گرفته است و در نهایت با استفاده از نتایج محاسبات در خصوص طراحی بهینه هندسه كانال و میزان درصد موفقیت آن بحث و نتیجه گیری شده است.