بررسي مفاهيم واژه ي مشابه درمعني مراقبه و كاربرد آن ها درمثنوي معنوي

شناخت واژگان وكاربردهای گوناگون آنها در ادب فارسی خصوصاً در شعر همواره مورد توجه اهل ادب بوده است. هركدام از این واژه ها دارای دومفهوم ظاهر و باطن اند و با توجه به این كه عرفان دارای زبان خاصی است كه فهم این زبان در گرو كشف و استنباط اصطلاحات خاص آن است بنابراین بررسی واژگانی كه در قالب صنایع و آرایه های ادبی نیز مفهومی رمزی در آثار عرفانی دارند. امری لازم و ضروری به یاری این واژه ها می توان رم و راز حقیقت را دریافت از فرع و كثرت به اصل و وحدت روی آورد. آن چه سبب آگاهی جان و بیداری و هشیای انسان روشن ضمیر است و پردذه های غفلت رااز هم می درد و پاره می كند همان مراقبه و اندیشیدن پاك الهی است كه همواره در كنار و در همراهی با عقل و خرد می باشد. در مقاله حاضر ابتدا مقدمه ای كوتاه در مورد مراقبه را ارائه می گردد و سپس به بررسی مفاهیم واژه های مشابه در معنی مراقبه و كاربرد هریك از این واژگان را كه مولانا در خلال ابیات مثنوی معنوی استفاده كرده است. می پردازیم.