بررسي تقابل هاي دو گانه و شبكه ي نظام مند آن در ديوان حافظ

تقابل های معنایی از عناصر برجسته معناشناختی و ساختاری شاهكارهای ادبی است كه به شكل الگویی بنیادین و منسجم در دیوان حافظ به چشم می آید و با برجسته سازی مفاهیم، تصاویر، مضامین، درون مایه ها و بن مایه ها از طریقی وابسته ها و هم بسته های معنایی در محور جانشینی و هم نشینی به شبكه ی سازمان یافته ای از تقابل های معنایی دست می یابیم. روش كار بر اساس دیدگاه مكتب ساختارگرایی یا به عبارتی تأكید بر تقابل های دوگانه بر اساس نظریه ساختارگرایان و تثبیت قطب های دوگانه در این نظریه می باشد. بر این مبنا ریشه های اندیشه ی نقابلی حافظ و نیز شبكه ی گسترده و نظام مند مضامین متقابل در دیوان مورد بررسی قرار گرفت و سرانجام در یك مطالعه ی آماری بسآمد تقابل ها به شكل نمودار به تصویر كشیده شد.