راهبرد حكمروايي خوب و مديريت مشاركتي شهري بافت مركزي شهر كرمانشاه

هدف از اين پژوهش توجه به حكمروايي خوب شهري و مديريت مشاركتي در سيستم مديريت شهري در جهت نيل به راهبرد توسعه شهري است. پژوهش حاضر، ازنظر هدف كاربردي توسعهاي و به - لحاظ روش توصيفي تحليلي )پيمايشي( ميباشد. جامعه آماري شامل كليه سرپرستان خانوار در بافت – فرسوده مركزي شهر كرمانشاه ميباشد. يافتههاي پژوهش نشاندهنده شاخصهاي حكمروايي خوب شهري، مشاركت و قدرت شهروندان در مديريت شهري با ميانگين ) 05.2 (، قانونمداري مديريت شهري 550 (، شفافسازي اطلاعات و فعاليتها و عدم پنهانكاري ) 0520 (، انعطافپذيري عملكرد و قوانين و .( ،) مديريت) 05.2 (، وفاق محوري )اجماع سازي( ) 05.1 (، كنترل فساد ) 05.5 (، عدالت و انصاف) 05.0 پاسخگويي) 05.5 (، تمركززدايي و تفويض اختيارت) 05.5 (، شهروندمداري).. 05 (، مسئوليتپذيري 05.2 (، كارايي و اثربخشي).. 05 (، ظرفيتسازي نهادي و سازماني ).. 05 (، اعتمادسازي ) 05.2 (، بينش ( راهبردي و استراتژيك ) 05.0 ( و آگاهي و اطلاعرساني با ميانگين ) 0510 ( پايينتر از حد استاندارد بودهاند بر اساس نظريههاي برنامهريزي مشاركتي نشاندهنده غير مشاركتي بودن گزينهها در تعامل ساكنين و مديران در اجراي طرح است. بر اساس دستهبندي نظريهها با توجه به شرايط ايران، طرح در مرحله مشاركت شعاري قرار دارد و در ارزيابي مشاركت مردم در طرح بر اساس ميزان تأثيرگذاري مردم، طرح با رويكرد عدم مشاركت در تمام سطوح روبرو بوده است و با استراتژي توسعه شهري ) CDS ( در تناقض ميباشد درصورتيكه حكمروايي خوب شهري و مديريت مشاركتي راهبرد مناسب در جهت دستيابي به مديريت بهينه شهري ميباشد.