بررسي تاثير خشكسالي بر سفره آبدار دشت ميان آب شوشتر با استفاده از GIS و تعيين محل مناسب جهت بهره برداري بيشتر آب زير زميني در شرايط بحراني

خشكسالی را می توان معلول یك دوره شرایط خشك غیرعادی دانست كه به اندازه كافی دوام داشته باشد تا عدم تعادل در وضعیت هیدرولوژی یك ناحیه ایجاد شود. خشكسالی اخیر تاثیر زیادی بر بس یاری از سفره ها ی آبدار دشتها در سراسر كشور گذاشته و تغییرات كمیت و كیفیت آبهای زیرزمینی را سبب شده است . یكی از سفره های آبدار موثر از این خشكسالی، دشت میان آب شوشتر می باشد.دشت میان آب در استان خوزستان بین طول جغرافیایی 36 ˚ 31 تا 03 ˚ 32 شرقی و عرض جغرافیایی45 ˚48 تا ˚01 ˚49 شمالی و در فاصله تقریبا 40 كیلومتری شمال اهواز قرار گرفته است . دو رودخانه گرگر و شطیط (كارون) از شرق و غرب منطقه مورد مطالعه را مانند جزیرهای محصور كردهاند. تغذیه سفره آبدار از رودخانه شطیط در قسمت شمالی منطقه مورد مطالعه باعث افزایش تراز ارتفاع ی س طح آب زیرزمین ی وهمچن ین بهبود كیفیت آب زیرزمینی شده است. در این تحقیق با استفاده از داده های سطح آب زیرزمینی چاههای مشاهده ای و همچنین آمار بارندگی ایستگاههای هواشناسی مجاور ، به بررسی اثر خشكسالی بر آب زیرزمینی سفره آبدار پرداخته شده است . با استفاده از داده های مذكور، نقشه های تراز آب زیرزمینی مربوط به فروردین ماه ١٣٨٦ و ١٣٨٧ ، نقشه تغییرات سطح آب در طی فروردین ٨٦ تا فروردین ٨٧ در محیط GIS و همچنین هیدروگراف واحد دشت ترسیم و تفسیر شد و تاثیر خشكسالی بر آن مورد بررسی قرار گرفت. بررسیهای بعمل آمده مبین آن است كه در بیشتر قسمتهای سفره آبدار تراز آب زیرزمینی افت كرده و از حجم سفره آبدار كاسته شده است.