بكارگيري الگوهاي طراحي شهري درجهت ارتقاء سطح امنيت و سلامت اجتماعي شهروندان

فضای شهری درواقع متعالی ترین محیط اجتماعی محل برخوردها كنش ها روابط و گردهم آمدن محسوب میشود فضاهای شهری مطلوببه عنوان بستری برای حضور ارتباط و تعامل اجتماعی تامین كننده نیازهای روحی و جسمی شهروندان هستند امروزه گسترش زندگی ماشینی و كم رنگ شدن روابط انسانی پیامدهای نامطلوبی را برسطح سلامت فردی و اجتماعی شهروندان به دنبال داشته است ناامنی افزایش زمینه وقوع جرم كاهش سطح ارتباط و تعامل بین شهروندان و عدم رضایت آنها ازمحیط زندگیشان و بالتبع آن تخریب محیط شهری از معضلات شهرهای بزرگ می باشد كه همگی نشان ازعدم تعلق به مكان دارد بسیاری ازناسازگاریها تخیب گرایی و ناامنی درفضاهای جمعی و شهری ناشی ازفقدان حس تعلق به محیطهای شهری است درواقع رابطه انسان با محیط شهری پیرامونش به تدریج تنزل یافته است كالبد و تصمیمات فضایی و عملكردی میتواند تعیین كننده میزان حضور مردم درفضاهای خارجی و برقراری روابط اجتماعی آنهاباشد فراهم كردن امكانات و تمهیدات لازم برای حضور همگان درفضای شهری امری ضروری به نظر می رسداین پژوهش براساس روش توصیفی تحلیلی ابتدا فضای شهری و عوامل موثربرحضور بیشتر افراد درآن را مورد بررسی قرارمیدهد و سپس به ارایه راهكارهای طراحی شهر یموثربرشكل گیری فضای شهری مطلوب كه ارتقا دهنده سطح سلامت و امنیت شهروندان و بطور كلی جامعه شهری باشد می پردازد.