نقدي بر نظريه فرضيه - قياسي : پديدارشناسي به عنوان امكاني در طرح پژوهش بدون پيش فرض

یكی از ملاك های اصلی توسعه علوم در جوامع، بحث روش شناسی پژوهش است. یكی از مباحثی كه همواره در طول تاریخ روش - شناختی از اهمیت زیادی برخوردار بوده، مسیری است كه فیلسوفان در آن كوشیده اند كه در تبیین پدیده ها، خود را از پیش داوری ها و موانع ذهنی رها سازند و با ذهنی پاك شده با پدیده ها روبرو شوند تا از این طریق بتوانند پدیده ها را آن گونه كه هستند دریابند، ذات و ماهیت آنها را مورد مكاشفه قرار دهند و نهایتاً به روشنایی حقیقت كه ایده آل متفكران هر دوره ای بوده، دست یابند. از آنجا كه روش های كمی پژوهش كه از منطق فرضیه -قیاسی بهره می برند، در بسیاری از موارد عرصه را بر روش های كیفی پژوهش، تنگ كرده و به ویژه این كه این مسئله در جامعه ی پژوهشی ما به یك معضل برای پژوهشگران كیفی و فلسفی تبدیل شده است، در این پژوهش به دنبال نقد نظریه ی فرضیه - قیاسی هستیم و در این راستا پدیدارشناسی را كه مسئله ی كنار گذاشتن پیش فرض ها را مطرح می كند، به عنوان نقدی بر نظریه فرضیه قیاسی تشریح می كنیم. پژوهش پیش رو با روش تحلیلی - انتقادی از روش های پژوهش فلسفی به انجام رسیده است. نتایج پژوهش نشانگر این است كه روش فرضیه - قیاسی علیرغم قدرت زیادی كه در امر پژوهش در حوزه های مختلف از خود نشان داده است، قادر نیست به پدیده ها بدون عینك طبیعی بنگرد و این كه پدیدارشناسی به عنوان امكانی در طرح پژوهش بدون پیش فرض قابل طرح و اجرا است.