شناسايي عوامل اقتصادي و اجتماعي توسعه مديريت مشاركتي آبياري و ارائه راهكارهاي لازم ؛ مطالعه موردي شبكه آبياري دشت مياندربند كرمانشاه

بخش كشاورزی، 70 درصد آب های استحصالی جهان را مصرف می نماید. این رقم در كشورهای در حال توسعه ، 85 درصد و در ایران 93 درصد است. منابع آب در اغلب نقاط جهان و ایران، با بیشترین بحران مواجه است و استفاده بهینه و پایدار از آن ضروری می باشد. 8/1 میلیون هكتار از اراضی آبی كشور تحت پوشش شبكه های آبیاری و زهكشی قرار دارد و عموما اهداف آنها حاصل نشده است و عملكردشان اغلب رضایت بخش نیست. دلیل اصلی این ضعف و ناكارآمدی شبكه های آبیاری را باید در جنبه های مدیریتی و اجتماعی و عدم تعلق خاطر كشاورزان به شبكه ها جستجو كرد. این مطالعه در سال 1391 انجام شد و طی آن ، عوامل اقتصادی و اجتماعی موثر بر توسعه پایدار مدیریت مشاركتی آبیاری میاندربند شناسایی و تحلیل شده است. جامعه آبیاری تحقیق 807نفر بوده و حجم نمونه 81 نفر تعیین گردید. نتایج نشان می دهد اصلی ترین عامل اقتصادی و اجتماعی موثر بر توسعه مدیریت مشاركتی آبیاری در این شبكه به ترتیب كاهش هزینه های مالی بهره برداری و نگهداری شبكه با ضریب تغییرات 0/109 و تصمیم گیری در شركت های تعاونی آب بران بر اسا نظر جمعی اعضا با ضریب تغییرات 0/113 می باشد. بر اساس نتایج تحقیق راهكارهای عملیاتی لازم ارائه شده است.