بررسي الگوي آبشستگي پيرامون سه آبشكن متوالي با زاويه 120 درجه

در این تحقیق یك سری آزمایش در ارتباط با تغییرات توپوگرافی بستر و گسترش چاله آبشستگی پیرامون سه مدل آبشكن متوالی با نسبت های فاصله به طول 1/5 ، 2 ، 3 ، 4 در شرایط جریان آشفته و زیر بحرانی با بستر ثابت مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفت . نتایج نشان داد كه بیشترین و كمترین میزان عمق آبشستگی بترتیب مربوط به آبشكن های بالادست و میانی می باشد و با كاهش نس بت فاصله به طول آبشكن ها عمق آبشستگی اطراف آنها كاهش می یابد. در نسبت های فاصله به طول بالاتر، محل عمق آبشستگی از نقطه بالادست آبشكن ها به سمت ساحل كانال حركت می نماید و سبب تشكیل یك ناحیه آبشستگی ثانویه در پایین دست آبشكن ها می گردد . از طرفی ناح یه فعال آبشستگی بر حسب طول قائم آبشكن در محدودهe/L< 1 0< d/L<2 ،0< c/L<0,68 ،00قرار دارد

In this study several experiments were conducted on the topographical changes of the bed channel and the expansion of scour holes around three different types of spur dikes. this was done using spacing to the length ratios of 1,5, 2, 3, 4 under turbulent and sub critical flow conditions with a constant bed. The obtained results were compared and evaluated accordingly. The results showed that the maximum and minimum depths of the scouring event is related to the upper and middle spur dikes through out the channel and with the decreasing of the spacing to the length ratios depth of scouring around the spur dikes decreases. with higher ratios, the maximum depth of scour moved from upstream point of the dike toward the channel bank and caused a secondary scour zone to form downstream of the spur dikes. The active scouring area is relation to the length of the spur dikes is 0