سير تاريخي بناهاي آرامگاهي در ايران

فرهنگ، مقوله ای پویاست كه در ساختار تمدن بشری نقشی سازنده دارد و در تمامی مراحل رشد و تكامل انسان، در طول زمان شكوفا یا پژمرده می شود. معماری یكی از شاخه های هنر و تمدن است كه از روزگار پیش از تاریخ مورد توجه گروه های مختلف انسانی قرار گرفته و سعی وافر در تكامل و گسترش آن به عمل آمده است. در میان زیرمجموعه های معماری، معماری آرامگاهی از جایگاه ویژه ای برخوردار است و بخش قابل توجهی از بقایای معماری قدیم را شامل می شود. این دسته از بناها از جنبه های مختلف معماری، تاریخی، هنری، مذهبی و اجتماعی قابل مطالعه و بررسی اند. بناهای آرامگاهی به سبب نوع كاركرد و ارزش نهفته در آنها، بیشترین نمادپردازی در طراحی و ساخت آنها نسبت به سایر فضاها صورت می گرفت و آنها را می توان بهترین بازتاب فرهنگ و اعتقادات یك جامعه دانست. در این تحقیق با توجه به مطالعات كتابخانه ای به بررسی پیشینه و روند تاریخی آرامگاه سازی در ایران می باشد.