اصلاح و درمان بزهكاران از منظر حقوق كيفري ايران

امروزه از روش های اصلاحی از طرق غیركیفری، توسط نهادهای غیرقضایی و در قالب اقدامات درمانی، اعم از دارو درمانی، جراحی، روان درمانی، مشاوره، درمان گری اجتماعی و غیره، صحبت به میان می آید. رویكرد اصلاحی و درمانی، رویكردی انسان مدارانه و در راستای مولفه های حقوق بشری است كه در مكتب دفاع اجتماعی نظم و نسقی نوین یافت. لازمه چنین رویكردی به پدیده های مجرمانه، اتخاذ تدبیر كیفری متناسب با شخصیت واقعی مجرم است تا با شناخت عوامل مختلف تاثیر گذار در پدیده مجرمانه و تعیین سهم هریك از این عوامل و میزان سهم اراده آزاد مرتكب و انگیزه های ارتكاب جرم، بهترین تدبیر را در برخورد با مجرم اتخاذ نماید؛ به طوری كه بتواند باعث اصلاح و بازپروری مجرم شده و او را به آغوش جامعه و خانواده بازگرداند. همچنین در نظام حقوقی ما نیز قانونگذار، به ویژه در قانون مجازات اسلامی و قانون آیین دادرسی كیفری مصوب 1392 به تدابیر اصلاحی و درمانی توجه ویژه ای، چه در مرحله تعیین و صدور حكم و چه در مرحله اجرا و پس از اجرای مجازات، نموده است. در این مطالعه به بررسی اصلاح و درمان بزهكاران پرداخته شده است. نتایج این بررسی نشان داد كه اصلاح و درمان بزهكاران میبایست در قلمرو اجرایی مورد توجه قرار گیرد.