امكان تحول انسان تحقق يافته به انسان مطلوب از نظر مولوي و كوئليو

از آن جا كه ندای آفرینش انسان سر داده شد و بشر روزگار خود را بر این كره ی خاكی شروع كرد، همواره انسان مشغله ی تكامل را با خود داشته است. آثار مولانا جلال الدین محمد بلخی و پائولو كوئلیو، دو متفكر عارف مسلك از دو برهه ی زمانی متفاوت و دو فرهنگ مختلف مشحون از اندیشه ورزی و تفقد در باب این موضوع است. این دو تفكر و افرینشگر ادبی با بررسی انسان زمانه ی خود و معرفی مبسوط انسان تحقق یافته (آن چه كه هست) از امكان موجودیت یافتن انسان مطلوب (آن چه كه می تواند باشد) سخن به میان اورده اند. مقاله ی حاضر به بررسی امكان و چگونگی تحول انسان تحقق یافته به انسان مطلوب، نزد مولانا و كوئلیو می پردازد و با رویكرد تطبیقی درصدد پاسخ به این پرسش بر می آید كه این دو اندیشگر چنین تحولی را چگونه و از رهگذر چه رفتارها و حكمت هایی ممكن می دانند ؟