بررسي تطبيقي بن مايه ها و ساختار داستاني مثنوي بهرام و گلندام و بديع الزمان نامه با خسرو و شيرين نظامي

منظومه های عاشقانهٔ ادب فارسی، یكی از زیباترین گیرا ترین نمونه های متون فارسی اند كه از قدیم تا زمان حاضر، همواره مخاطبان و علاقه مندان بسیاری داشته است . تنوع و كونه كونی داستان ها، نشان دهندهٔ تو چه شاعران به سلیقهٔ مخاطبان است . محور اساسی این منظومه ها است . عاشق در تكاپوی دست یافتن به معشوقه، مكان های بسیاری را در می نوردد و با تحمل انواع سختی ها و بذل و بخشش و گاه به كمك عناصر ماورائی سرانجام بر تمام موانع فائقی می آید و به وصال محبوب می رسد.. شاید یكی از علل رواج این گونهٔ ادبی ، همذات پنداری با قهرمان داستان است چرا كه : خوشتر آن باشد كه سر دلبران این مقاله بر این است كه كنكاشی نماید در سه اثر داستانی و اصول و بن مایه های مشترك و متفاوت آن ها را نشان دهد و از این رو مثنوی بهرام و گلندام و بدیع الزمان نامه با خسرو و شیرین نظامی سنجیده می شوند .نخست به معرفی اجمالی دو اثر می پردازیم سپس به بن مایه هااشاره می كنیم . می كنیم .