بررسي شعر ميرزاده عشقي بر اساس نظريه ي زيبايي شناسي انتقادي

نظریه ی «زیبایی شناسی انتقادی» برآورد «نظریه ی انتقادی» است كه خود دستاورد «مكتب فرانكفورت» است. مكتب فرانكفورت در پی شكست جنبش های ماركسیستی در اروپا شكل گرفت و گروهی از نوماركسیست های آلمانی از طریق نقد پوزیتیویستی و اثبات گرایی ناشی از خردابزاری به ارزیابی مجدد نظریه ی ماركسیستی پرداختند. نظریه ی زیبایی شناسی انتقادی به نقد مفهوم اصلی زیبایی شناسی ماركسی می پردازد و اصالت اثر هنری را در برهم زدن «نظامهای عقلانی مبتنی بر این همانی و همسان نگری» میداند. نظریه ی پردازان نسل اول این نظریه با «نگرش سلبی» نظام های سیاسی اقتدارگرا را در نیمه ی نخست سده ی بیستم به نقد و چالش كشیده اند. این نظریه پردازان معتقدند یك اثر هنری زمانی انقلابی است كه بتواند محتوای انقلابی را تبدیل به شكل زیبایی شناختی كند. اینان بر استقلال و «خودآیینی» اثر هنری در برابر مناسبات اجتماعی تأكید می ورزند. نویسندگان این مقاله می كوشند تا نشان دهند آیا میرزاده ی عشقی توانسته است در كنار نقد فراگیر خود از روابط اجتماعی، اندیشه های انقلابی و نگرش سلبی اش را در قالب شكل زیبایی شناسانه در آورد؟ و بیان دارند كه عشقی برای نیل به این مهم از چه شگردهایی كمك گرفته است؟ و آیا این شگردها در برابر شگردهای زیبایی شناختی سنتی قرار می گیرند؟