تبيين ضرورت تفكر انتقادي در پژوهش تربيتي

اندیشیدن بزرگترین فصل ممیز انسان از همه موجودات دیگر است و انسان اندیشمند در هیچ حوزه ای از حوزه های اندیشه جدا و گسسته از نوعی داوری درباره اندیشه ها نیست. همه ما انسانها با داشتن استعداد اندیشه ورزی، در جریان سیال تفكر معمولاً در مورد هر چیزی به داوری می نشینیم و در مورد اندیشه ها، رفتارها، یافته ها، نظریه ها و حتی پنهانی ترین لایه های وجودی دیگران به ارزش گذاری میپردازیم. حال اگر چنین باشد كه ما در بسیاری از رویدادهای فكری از عادی ترین موارد زندگی روزمره تا فعالیتهای علمی و پژوهشی، گریزی از داوری های مكرر نداشته باشیم پس لازم می آید كه برای داوری های درست، اصول و مهارت های داوری های منطقی را نیز در قالب یك دستگاه منظم و منطقی اندیشه ورزی انتقادی سازمان دهی كنیم و خود مان را از چارچوبهای كلیشه ای رسوب یافته در طی قرون و اعصار را رهایی بخشیم و به جای این كه با اندیشه هایمان ارتباط عاطفی برقرار كنیم، آنها را ابزارهای ممكن شفاف سازی معمای های هستی تلقی نماییم. این مقاله مروری است بر اصول بنیادین تفكر انتقادی و بررسی مهارتهایی كه یك متفكر انتقادی باید در یك فرایند پژوهش علمی و منطقی بكار بگیرد.