بررسي و تحليل كارايي روش هاي مدلسازي رفتار رئولوژي پليمرها

اهمیت پلیمرها و كارایی آن ها به منظور اهداف مختلف در مهندسی نفت بر كسی پوشیده نیست و به همین دلیل شناخت خصوصیات رئولوژی محلول های پلیمری بسیار با اهمیت می باشد. یكی از راه های بررسی و شناخت این خصوصیات برای جلوگیری از اتلاف زمان و هزینه، مدل سازی می باشد. روش های مدل سازی چند مقیاسی رفتار پلیمرها، در سطوح مختلف بر اساس طول و زمان آسایش به چهار دسته كلی روش های مكانیك كوانتوم، روش های اتمی و مولكولی، روش های مزوسكوپیك و روش های پیوسته تقسیم می شوند. از بین روش های اتمی و مولكولی، روش های دینامیك مولكولی و مونت كارلو بالاترین مقبولیّت را داشته و از بین روش های مزوسكوپیك، روش دینامیك برونین، روش شبكه بولتزمن، دینامیك پراكنش ذره و روش وابسته به زمانِ گینزبرگ - لاندا بیشترین كارایی را دارند. روش المان محدود و مدل های میكرومكانیكی از بین روش های پیوسته بیشتر مدّ نظر هستند. در این مقاله با بررسی اصول بنیادی و معرفی اساس این روش ها سعی شده تا بین آنها مقایسه ای فنی صورت پذیرد.