سنجش نابرابري ناحيه اي با استفاده از رويكرد تصميم گيري چند معياره نمونه موردي : استان گلستان

در كشور ايران با توجه به ضرورت توسعه يكپارچه و متوازن، شناخت ويژگي¬هاي نواحي مختلف و نابرابري آنها، در برنامه¬ريزي اساس كار محسوب مي¬شود، چراكه هدف نهايي از تحليل سيستم ناحيه¬اي توزيع مطلوب جمعيت و امكانات در سطح ناحيه است. هدف اين مقاله محاسبه و بررسي شاخص¬هاي توسعه يافتگي شهرستان¬هاي استان گلستان بر اساس آخرين آمار موجود نفوس و مسكن و سالنامه آماري استان است. پژوهش حاضر بر پايه روش توصيفي- تحليلي و رويكر حامك بر فضاي تحقيق، كاربردي است. جامعه آماري تحقيق استان گلستان به تفكيك شهرستان¬هاي آن است. در زمينه جمع آوري اطلاعات مورد نياز از روش اسنادي و كتابخانه¬اي استفاده شده است. تكنيك به كار رفته در اين پژوهش، مدل TOPSIS و براي امتياز دهي از روش آنتروپي شانون استفاده شده است. همچنين براي تجزيه و تحليل داده¬ها از نرم افزار آماري Excel استفاده شده است. در اين پژوهش به منظور تعيين درجه توسعه يافتگي شهرستان¬هاي مورد مطالعه، با توجه به اهميت شاخص¬ها و همچنين محدوديت دسترسي به آنها 20 متغيير در قالب شاخص¬هاي آموزش، بازرگاني، رستوران و هتلداري، بهداشت و درمان، ساختمان و مسكن، صنعت، عمران شهري، فرهنگ و گردشگري، جمع آوري شده است. نتايج حاكي از آن است شهرستان¬هاي گرگان با مقدار 0.9448 و گاليكش با مقدار 0.0240 به ترتيب برخوردارترين و محرومترين شهرستان¬هاي استان گلستان مي¬باشند.