توسعه شهري پايدار و اقتصاد مقاومتي: رهيافتي براي توسعه درون زا

توسعه پايدار به طور كل و توسعه پايدارشهري به طور اخص فقط حفظ اكوسيستم ها و توزيع متعادل منابع نيست بلكه از نظر ما دستيابي به آن نيازمند مبناي فكري بومي شده و متناسب با شرايط اجتماعي – اقتصادي و جغرافياي سرزميني است. با توجه به اينكه وسيع ترين شكل روابط اجتماعي، كنش هاي اقتصادي است بنابراين تنظيم روابط اقتصادي و مبادله مبتني بر انديشه اي بومي شده، مي تواند دستيابي به توسعه پايدار را تسهيل كند. مبناي ناپايداري توسعه شهري در ايران پيامد عقلانيت اقتصادي نئوليبراليسم است بنابراين بازسازي توسعه و دستيابي به توسعه پايدار شهري در ايران نيازمند انديشه اي است كه ضمن فراتر رفتن از عقلانيت صرف اقتصادي و سودمداري، متضمن آن نيز باشد. اين مقاله به روش اسنادي پيش مي رود و با استفاده از منابع نظري موجود به دنبال برساختن يك مبناي فكري براي پشتيباني از جايگاه اقتصاد مقاومتي در توسعه پايدار شهري در ايران در شرايط تحريم اقتصادي غرب است.