اصول طراحي پايدار در تجارب معماري خانه هاي سنتي تبريز

توسعه پایدار و به دنبال آن معماری پایدار از گرایش های جدید معماری است كه در كنار حل و فصل مسائل معماری بر رفع مشكلات زیست محیطی اهتمام و توجه ویژهای دارد و تاكنون راهكارهای زیادی را برای حل بحرانهای معاصر ارائه داده است. پارامترهای اقلیمی از مهمترین و تأثیرگذارترین عوامل در معماری پایدار هست كه مختص هر منطقه است؛ پس اقلیم برای طراحی پایدار در یك منطقه نقشی تعیین كننده دارد. از سوی دیگر معماری بومی و سنتی هر منطقه نهتنها ازلحاظ محیطی و اقلیمی بلكه از لحاظ فرهنگی اجتماعی و اقتصادی نیز به بهترین نحو پاسخگوی نیازهای زمان خود -بوده است پس معماری پایدار محسوب میشود؛ بنابراین با بازشناسایی اصول و الگوهای معماری بومی و استخراج الگوهای قابل تكراری كه اكنون نیز می توانند مورداستفاده قرار گیرند میتوان شكاف بین معماری معاصر و سنتی را پركرده و بناهایی پایدار همساز با اقلیم و سایر عوامل محیطی و فرهنگی طراحی كرد. این پژوهش با بررسی مطالعه موردی خانه های تبریز و استخراج الگوهای پایدار در آنها، راهكارهایی را در جهت طراحی پایدار ارائه می دهد كه با بسط دادن آن به مناطق با اقلیم سرد و خشك مشابه (ازجمله تبریز) میتواند منجر به طراحی ساختمان های پایدار با بیشترین بازدهی و كمترین آسیب به محیط زیست گردد.