درآمدي بر شناخت كيفيات مسكن روستايي پايدار

معماري روستايي ايران سرشار از ظرافت ها و نكته هايي است كه به راحتي قابل مشاهده نيستند و كشف آنها نياز به تامل و دقت كافي در اين معماري دارد.اين مقاله بر اساس تجربه چند ساله نگارندگان ،در زمينه تدريس درس روستا براي دانشجويان معماري، نگاشته شده است و سعي دارد تا با رويكردي توصيفي – تحليلي به بازشناسي كيفيات موثر بر مسكن روستايي پايدار بپردازد.بدين منظور در هر قسمت از مقاله به بازشناسي و معرفي برخي ويژگي هاي كيفي مسكن در روستا ها مي پردازيم و بعد از تحليل و بررسي جنبه هاي مختلف اين ويژگي ها، به ارائه راهكارهايي ،براي پژوهشگران معماري روستايي ،پرداخته مي شود كه ايشان را در دستابي به طراحي مطلوب براي مسكن ، « توجه به معنا در معماري روستايي » روستايي پايدار، ياري مي نمايد.كيفياتي كه در اين نوشتار مورد مداقه قرار مي گيرند عبارتند از:لزوم چگونگي برخورد با مفهوم معماري مدولار در معماري روستايي ،« نظم بي نظم » لزوم توجه به نظم منحصر به فرد معماري روستاها با عنوان لزوم توجه به فرآيند ساخت و ساز در ،« الگوهاي طراحي » لزوم بازشناسي الگوهاي معماري روستايي با عنوان ،« مدول طراحي » تحت عنوان لزوم ،« تركيب كار و زندگي » لزو م دقت بر نحوه تركيب كار و زندگي در معماري روستايي تحت عنوان ،« ساخت خانه » روستاها با عنوان و سرانجام لزوم بازشناسي عوامل متعددي كه در معماري روستايي دخيل ،« تعادل پويا » توجه به مفهوم تعادل در معماري روستايي با عنوان .« تاثير عوامل متعدد در مسكن روستايي » مي باشند با عنوان