رد پايي از صنعت التفات در برخي متون ايران پيش از اسلام

التفات یكی از آرایه های ادبی است كه در بیشتر كتابهای بلاغی عربی و فارسی با عنوان انتقال گوینده از خطاب به غیبت و برعكس تعریف و انواع محدودی برای آن برشمرده شده است. از انجا كه این صنعت ادبی در كلام الهی، آثار بلاغی عرب و كتابهای بدیع فارسی - كه اغلب پس از اسلام و تحت تاثیر بلاغت عرب به نگارش درآمده اند كاربردگسترده ای داشته است، به گمان بسیاری از محققان ، پیدایش صنعت التفات در ادب فارسی، ریشه در بلاغت عرب دارد این مقاله سعی دارد با بررسی برخی متون ایرانی پیش از اسلام، هم پون گاتها، یشتها، زبور مانوی، درخت آسوریك ورساله گجستگ ابالیش، نقش بارز صنعت التفات را در متون غنی و پربار این دوره به اثبات برساند و بردیدگاه های نادرست گذشتگان و گاه محققان معاصر خط بطلائی بكشد.نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان از آن دارد كه در ادبیات ایران پیش از اسلام ، نشانه های بارزی از توجه به علوم بلاغی ودغدغه زیبایی آفرینی به چشمخورد و سخنوران ایرانی، قرنها پیش از آشنایی بلاغیون عرب، صنعت التفات را به عنوان یكی از ابزارهای زینت بخش كلام، در آثار خود، به كار گرفته اند.