ابوالحسين شهيد ، حكيم شاعران بلخ

ابوالحسین بن حسین بلخی، فیلسوف، ادیب و شاعر نامدار ایرانی در روزگار نصربن احمد است. به خطاطی و وراقی شهرت داشته و ظاهرآ از این راه معیشت خویش را فراهم می كرده است. وی در سرودن شعر فارسی و عربی مهارت داشته و در باب مسائل فلسفی با محمد بن زكریای رازی هم در ارتباط بوده است. شهید بخش عمده ای از عمر خود را در دربار نصربن احمد سامانی، امیر اسماعیلی گرامی زیسته و در مدح او و ابو عبدالله جیهانی وزیر اشعاری سروده بوده است. همچنین با جعفر بن محمد رودكی، شاعر اسماعیلی مذهب هم ارتباط دوستانه ای داشته است. مقالهٔ حاضر، به نقد و بررسی افكار و احوال شهید بلخی، شاعر مشهور قرن سوم و چهارم هجری قمری می پردازد؛ شاعری كه شعرش از حكمت مایه می گیرد و در عرصهٔ زهد گرایی و شعر مذهبی و حكمی پیشرو شاعرانی چون ناصر خسرو و ابوشكور بلخی و حكیم كسایی مروزی و دیگران بوده است. نویسندهٔ مقاله معتقد است، شهید بلخی در فصاحت شعری، همردیف و حتی بالاتر از رودكی است، بویژه در غزلسرایی كه شاعری نغزگو و خوش سخن بوده است.