اثر بخشي آموزش تحرك و جهت يابي بر كاهش خشم دانش آموزان نابينا

زمینه و هدف: برای درمان خشم به عنوان یكی از مشكلات رفتاری دانش آموزان نابینا روش های گوناگونی ازجمله آموزش تحرك و جهت یابی ارائه شده است. این پژوهش با هدف اثر بخشی آموزش تحرك و جهت یابی بر كاهش خشم دانش آموزان نابینا شهرستان بابلسر بوده است. روش: تحقیق از نظر هدف كاربردی و از لحاظ روش شبه آزمایشی بود. جامعه آماری متشكل از كلیه دانش آموزان نابینا در شهرستان بابلسر بوده كه از میان آنان (6نفر) با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. در گروه آزمایش، از آموزش تحرك و جهت یابی به مدت دو ماه و در گروه كنترل، از آموزش معمول كلاسی استفاده شده است. قبل و بعد از بهكارگیريآموزش(سی جلسه، هر جلسه چهل دقیقه)، آزمون سنجش خشم به منظور ارزیابی اجرا شد. داده‌های به‌دست آمده با استفاده از آزمون t تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد كه آموزش تحرك و جهت یابی بر كاهش خشم دانش آموزان نابینا در سطح معناداری (01/0>p) مثر بوده است.نتیجه‌گیری: با توجه به تفاوت معنی‌دار بین آزمون‌ها می‌توان از آموزش تحرك و جهت یابی به عنوان یك روش برای كاهش خشم در دانش‌آموزان نابینا استفاده كرد‌.