بررسي كاركرد معناسازانه ي اجزاي دستوري در حكايت هاي عارفانه

بررسی نشانه شناختی اجزای دستوری كلام، امكان درك قابلیت معناسازانه ی اجزای نحوی را در القای معانی ضمنی فراهم می آورد. حكایت های عارفانه یكی از انواع ادبیات تعلیمی است. منظومه مصیبت نامه عطار دربرگیرنده ی مجموعه ای از حكایت های عرفانی است كه در بدنه ی یك روایت اصلی گنجانده شده است. در مقایسه ی نمونه های متعدد حكایت های مصیبت نامه، مجال بررسی ترفندهای حكایت پرداز در تأثیرگذاركردن حكایت و شیوهای جلب مخاطب، فراهم می آید. هدف این پژوهش، تحلیل نشانه شناسانه ی اجزای دستوری در توصیف حركت های داستانی و عاطفی كردن زبان داستان در حكایت های عرفانی است. حكایت ها در مصیبت نامه ساختمانی روایی هستند كه از مجموعه ای از كنش ها و واكنش ها تشكیل شده است و معنایی اخلاقی آموزشی را منتقل می سازند. فرایند درك معنا در خوانش حكایت مبتنی بر ادراك زنجیره ی علیتی كنش هاست و اجزای دستوری كه سازمان دهنده ی نظام انتقال معنا هستند، غیر از ایجاد معنای روایی، دلالت هایی ضمنی دارند. ای دلالت ها یا در سطح مت روایت معناساز هستند یا ارجاعی برون متنی دارند.