واكاوي عدالت اجتماعي در مديريت اسلامي از منظر مديريت علوي

گستره عدالت به گستردگی تمام جهان هستی است، به طوري كه جهان آفرینش و نظام كائنات مبتنی بر عدل بوده و در همه شرایع الهی، اصل بنیادین، عدالت است كه تا پایان جهان خداوند براساس عدالت حكم كرده و به اندازه دانه خردلی از كارهاي انسان را فراموش نمی كند. شاخه هاي مهم عدالت عبارتند از: عدل الهی، عدالت فردي و اخلاقی، عدالت اقتصادي و عدالت اجتماعی.یكی از محورهاي عمیق اصلاحات در فرهنگ اسلامی و سیره علوي(ع)، موضوع عدالت اجتماعی است. عدالت در این معنا به مفهوم وضع نظامات اجتماعی، حقوقی، سیاسی و اقتصادي عادلانه براي تأمین بهترین روش زندگی براي بشر است، به گونه اي كه سعادت و خوشبختی، رفاه و آسایش فراگیر، آرامش روحی و روانی با توازن اجتماعی، توسعه و پیشرفت و ترقی علمی و فرهنگی را براي جوامع انسانی به ارمغان آورد و این عدالت است كه پایه هاي حكومت و سیاست را مستحكم كرده و از فروپاشی آن جلوگیري م یكند. در این مقاله پس از پرداختن به مفاهیم اساسی عدالت و تبیین عدالت اجتماعی و بررسی ابعاد آن، بیان می شود كه با توجه به برقراري عدالت یا جلوه هایی از آن در حكومت نبوي و علوي، م یتوان به این نتیجه رسید كه عدالت، مفهومی آرمانی نبوده و كاملاً قابل تحقق است.