آرمان گرايي در شعر فرخي يزدي

در تاریخ ادبیات ایران زمین بزرگ مردانی به چشم میخورند كه شایسته ی توجه و تأمل بسیاری هستند. از آن میان فرخی یزدی از جایگاه ویژه ای برخوردار است . چرا كه او یكی از تلاشگران راه آزادی است . نام او به سرشته با یاد شكوهمند و پر طنین آزادی و جلوه های پر رمز و راز آن می باشد. در خصوص این شخصیت و آثارش مقالات گوناگونی نوشته شده است . و هر یك به فراخور دید نویسندگان و مجال آنان به بعدی از ابعاد شعری و شخصیتی وی پرداخته اند . اما همچنان افقی های از قابلیت های هنری و آرمانی وی ناشناخته مانده است ؛ كه نگارنده ی این پژوهش با تأمل بیشتر در دیوان اشعار او در پی نمایاندن گوشه هایی از این عرصه های پنهان می باشد. سوال اصلی این مقاله این است كه : فرخی یزدی چگونه توانسته است آرمان های خود را با به كارگیری قابلیت و كاركرد های شكلی زبان فارسی ، بیان كند ؟ در این مقال با توجه به مجال محدود و به صورت اختصار به این جلوه از هنر او پرداخته می شود. در مقاله حاضر برای رسیدن به پاسخ سوال یاد شده مباحث زیر مطرح شده است : ۱- تعریف آرمان ؛ 2 -آرمان های فرخی یزدی ؛ 3-- چگونگی بیان آرمان ها.