بررسي قابليت محيط در تامين كيفيات خلوت و اجتماع پذيري عرصه عمومي

«خلوت» و «اجتماع پذیری» دو مولفه ی موثر بر مطلوبییت فضاهای جمعی هستند. در بسیاری از مكان های عمومی، بی توجه ی به تامین خلوت و حفظ حریم خصوصی، میتواند منجر به احساس ازدحام و كاهش تعامل پذیری فضاهای عمومی شود. در این پژوهش چگونگی ارتباط «خلوت» و «تعاملات اجتماعی» در عرصه عمومی مورد بررسی قرار گرفته است. رویكردهای نظری مربوط مطرح شده است و از طریق بررسی نیازهای انسانی در محیط عمومی و نقش محیط كالبدی بر شكلدهی به رفتار انسان، این رابطه تبیین شده است. پژوهش به روش مطالعات كتابخانه ای و از طریق بررسی اسناد موجود انجام شده است. نتایج نشان داد كه ازدحام و انزوا، بر تعامل و اجتماع پذیری تاثیر منفی دارند. بررسی نظریه های بوم شناسی تعامل اجتماعی ثابت نمود كه محیط كالبدی، بر خلوت و روابط اجتماعی تاثیر میگذارد و از طریق فراهم نمودن مشخصههای پایایی آسایش افراد و فراهم نمودن امكانات و سازماندهی فضایی، الگوهای ویژهی فعالیت را در فضا قوام می بخشد.