ويژگيهاي شهرسازي در شهرهاي صفوي

و ویژگیهای مشترك شهرسازی در شهرهای مهم عصر صفوی مورد بازشناسی قرار گیرد . دوران صفویه بهویژه عهد شاه عباس اول ازلحاظ شهرسازی و توسعه شهری در ایران، دورانی طلایی به حساب میآید. در شهرسازی آن دوران كه اوج شكوفاییاش در اصفهان به ظهور میرسد، سه رابطه انسان باخدا، انسان با انسان و انسان با طبیعت مورد توجه خاص قرار میگیرد. با كنكاشی در تاریخ شهرسازی ایران و مكاتب آن در ادوار گوناگون مشخص میگردد كه معمولاً مهمترین ویژگیهای شهری و شهرسازی هر حكومتی در پایتخت آن حكومت بهطور بهتر و شفافتر تجلی مییابد. در دوره صفویه سه شهر تبریز، قزوین و اصفهان به ترتیب به پایتختی برگزیده میشوند و شهر » اشرف « یا به شهر كنونی نیز عنوان پایتخت تابستانی آن دولت را پیدا میكند. در این میان برای بازشناسی اصول حاكم بر شهرسازی این دوره جستجو در میان متون و كتب تاریخی كه به بررسی ویژگی های شهرهای این دوره پرداخته اند و توصیفاتی دقیق ارائه نموده اند راهگشا خواهد بود. طی مقاله حاضر كوشش شده از طریق نگاه تحلیلی به اسناد مكتوب و مصور، تصویری روشن از اصول ارائه گردد.