گذار از بنيان هاي فلسفي و پارادايمي روش هاي متغير محور و مورد محور به روش هاي تركيبي

علوم انسانی چالش های مهمی را از لحاظ روش شناختی پشت سر گذاشته است؛ ابتدا رویكرد اثباتی و روش های متغیرمحور را در شناخت پدیده های اجتماعی تجربه نموده و پس از مدتی این رویكرد برای بررسی تمام ابعاد یك پدیده اجتماعی با انتقاداتی كه از سوی رویكرد تفسیری و روش های موردمحور به رویكرد نخست شد، مناسب تشخیص دانسته نمیشود. بنابراین به رویكردهای تفسیری و روش های موردمحور روی آورده میشود تا لایه های درونی واقعیت ها اجتماعی نیز مورد كنكاش قرار گیرند. این تقابل بین رویكردهای اثباتی و تفسیری و روششناسیهای مبتنیشان، برخی از اندیشمندان را واداشت تا با هدف رهایی علوم اجتماعی از تقابلهای پارادایمی، برای بازتعریف و مفهومدهی دوباره به رویكردها و روشهای پژوهش اجتماعی تلاش كنند. نتیجه كار طرح رویكرد تركیبی بود. رویكرد جدید دارای بنیان های فلسفی و پارادایمی جدیدی است كه با رویكردها و روش های متغیرمحور و موردمحور متفاوت میباشد. بر این اساس، پژوهش حاضر ابتدا به طرح و نقد بنیان های فلسفی و پارادایمی روش های متغیرمحور و مورد محور پرداخته، سپس ضمن معرفی بنیان های فلسفی و پارادایمی رویكرد تركیبی، در پی پاسخگویی به این پرسش است كه آیا گذاری از روش های متغیر محور و مورد محور به روشهای تركیبی صورت گرفته است؟